Beetlejuice the Musical'ın West End'in kapısını üç kez çalmasını bir ömür boyu bekledik; transfere dair tüm umutlarımızın ölüp gittiğini düşünürken, yapım öteki dünyadan (Broadway'den) fırlayıp Prince Edward Theatre'a geldi. Kumlu solucanlar tiyatronun duvarlarına dolanıyor, şıkırtılı karnaval müziği çınlıyor, yeşil ve mor ışıklar seyircinin üzerine yansıyor ve ikonik 'Betelgeuse, Betelgeuse' perdanin önünde parlıyor. Prodüksiyon nihayet burada ve izleyicisini memnun etmek (ve iğrendirmek) için tek bir saniyeyi bile boşa harcamıyor. Perde daha açılmadan gösteri başlıyor.

Beetlejuice, gölün öte yakasında büyük başarılar elde etti; 8 Tony Ödülü adaylığı alan prodüksiyon, (ölümlü) hayatına Washington'da başladı, ardından Broadway'e ve peşinden birçok ABD turnesine taşındı. Kült hit bir süredir ortalıkta olsa da Mr. Juice'un nefesinin aksine prodüksiyon hâlâ taze; güncel olaylara ve popüler, modern ikonlara göndermeler içeriyor. West End uyarlaması da kendini tamamen İngiliz kültürüne adamış durumda. Matilda ve Paddington'a göndermeler var; Andrew Lloyd Webber de kısa bir kamera önü anına sahip oluyor — her ne kadar Jamie Lloyd'un Sunset Boulevard'undaki kadar olumlu olmasa da…

Bu, 1988 yapımı filmin birebir canlandırması değil ("Kaynak malzemeden uzaklaşıyoruz!" diyor David Flynn'in Beetlejuice'u daha baştan) ama bu onun iyiliğine. Her şeyden önce, bu Beetlejuice Michael Keaton'ın oynattığı exorcist'e kıyasla çok daha fazla sahnede yer alıyor (başrol karakter filmde yalnızca 17 dakika görünüyor). Ne yazık ki Lydia'nın annesi bu versiyonda ölmüş durumda (Lydia'nın (Hannah Nordberg) 'Dead Mom' şarkısında bu durum çok zarif bir şekilde ifade ediliyor).

Senaryo biraz değişmiş olsa da — hatalı kablolama, Maitland'ları (Waitress'teki ortak oyuncular David Hunter ve Chelsea Halfpenny, lanetli çift olarak hayatta (ve ölümde) yeniden bir araya geliyor) Beetlejuice'un alemine gönderiyor ve Delia artık bir heykeltıraş değil, yaşam koçu — gösteri filmin en iyi anlarını korumuş. Ölü futbol takımını, trakeasından sigara içen bir sekreteri görüyoruz, Bob kısa bir anlığına ortaya çıkıyor ve Banana Boat Song (Day-O) ile Jump in the Line (Shake, Senora)'nın daha uzun versiyonlarına kavuşuyoruz. Kesinlikle eksik hissetmeyeceksiniz.